Clock & Translate

02 Αυγούστου 2013

Η κοινωνική κόπωση είναι το πρόβλημα

Ένα ενδιαφέρον άρθρο από τον Γιώργο Μαύρο δημοσιεύτηκε σήμερα στην Ημερησία. Η ανάλυση του κ. Μαύρου θέτει το πρόβλημα στις πραγματικές του βάσεις. Το πρόβλημα δεν είναι οι κουρασμένοι πολιτικάντηδες αλλά οι εξαθλιωμένοι πολίτες που βλέπουν καθημερινά να τους κλέβουν την ελπίδα. Το «πολιτικό ατύχημα» που εξέφρασε ότι φοβάται στην πρόσφατη συνέντευξή του στο Reuters ο υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Στουρνάρας, αντικατοπτρίζει έναν πραγματικό κίνδυνο, όχι όμως και τον μεγαλύτερο. 

Είναι λογικό στην πιο δύσκολη πολιτικά περίοδο της Ελλάδας εδώ και αρκετές δεκαετίες, το πολιτικό προσωπικό της χώρας να χαρακτηρίζεται από κάποια «κόπωση», ειδικά από τη στιγμή που καλείται να ψηφίσει και να εφαρμόσει πρωτοφανώς αντιλαϊκές πολιτικές. Και είναι λογικό η «κόπωση» αυτή να φοβίζει τον κ. Στουρνάρα. Αυτό που δεν είναι λογικό είναι να μην τον φοβίζει πρώτιστα μια άλλου είδους «κόπωση»: αυτή της κοινωνίας.

Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να πείσεις κάποιον που εξακολουθεί να ζει σε προνομιακές συνθήκες αλλά απλά η δουλειά του έχει γίνει κάπως πιο... δυσάρεστη, όπως ο μέσος Έλληνας βουλευτής, ότι «υπάρχει φως στην άκρη του τούνελ».

Πώς πείθεις, όμως, τον απολυμένο, τον άνεργο νέο, τον συνταξιούχο που φυτοζωεί, τον νοικοκύρη που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του, τον ασθενή που αδυνατεί να πληρώσει τα φάρμακά του, τον γονιό που θέλει να μορφώσει το παιδί του, κι όλους τους υπόλοιπους που περιμένουν έντρομοι το «μπιλιετάκι» από την εφορία;

Τι έχει αλλάξει προς το καλύτερο στη ζωή των Ελλήνων τα τελευταία τρία τουλάχιστον χρόνια; Οι πραγματικοί μισθοί όσων τυχερών έχουν καταφέρει να κρατήσουν τη δουλειά τους έχουν ψαλιδιστεί σχεδόν στο μισό ή και περισσότερο, ενώ ανάλογο «κούρεμα» έχουν υποστεί και οι συντάξεις.

Η φορολογία έχει φτάσει να προκαλεί ασφυξία στο μεγαλύτερο τμήμα του πληθυσμού και τείνει να γίνει ακόμα πιο δυσβάσταχτη.

Οι κοινωνικές υπηρεσίες, όπως η Παιδεία και η Υγεία, το «μαξιλάρι» των Ελλήνων στην περίοδο της κρίσης, όπως είχε πει το 2009 από την Αθήνα ο νομπελίστας οικονομολόγος, Πολ Κρούγκμαν, πληρώνουν το βαρύ τίμημα των περικοπών σε δαπάνες και -πλέον- σε προσωπικό.

Πού ακριβώς, λοιπόν, είναι το «φως»; Ίσως σε μια ενδεχόμενη συμφωνία για νέο «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, που όντως θα άνοιγε τον δρόμο για πιο ήπια δημοσιονομική πολιτική και λιγότερο εκβιαστικές μεταρρυθμίσεις. Μόνο που μια τέτοια συμφωνία, η οποία τοποθετείται από κάποιους αόριστα χρονικά κάποια στιγμή μετά τις γερμανικές εκλογές, δεν είναι καθόλου δεδομένη, με τα περί του αντιθέτου μηνύματα από το Βερολίνο ολοένα και να πληθαίνουν.

Ανεξάρτητα από αυτό πάντως, το πρόβλημα βρίσκεται αλλού. Όπως επισημαίνουν σε δυο άκρως ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις τους στην αυριανή «Ημερησία του Σαββάτου» δυο επιφανείς Αμερικανοί οικονομολόγοι, ο Τζέιμς Γκαλμπρέιθ και ο Μπάρι Αϊχενγκριν, ακόμα κι αν δεχτεί κανείς πως το ελληνικό χρέος θα «κουρευτεί» ή θα υπάρξει από τους Ευρωπαίους μια άλλου τύπου χειρονομία που θα ανακουφίσει τη χώρα, ο κίνδυνος είναι μήπως εν τω μεταξύ ο ελληνικός λαός απηυδήσει με τη λιτότητα, με την τρόικα, με την κυβέρνηση και εν τέλει με το ίδιο το ευρώ.

Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος, τον οποίο η κυβέρνηση δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με διαγραφές ή επικοινωνιακά παιχνίδια, αλλά μόνο με θετικά αποτελέσματα στο εδώ και τώρα του μέσου πολίτη.
Σχολιάστε:

Blogger Widgets